اشک طرف دیده را گردید و رفتاوفتاد آهسته و غلتید و رفت

بر سپهر تیرهٔ هستی دمیچون ستاره روشنی بخشید و رفت

گرچه دریای وجودش جای بودعاقبت یکقطره خون نوشید و رفت

گشت اندر چشمهٔ خون ناپدیدقیمت هر قطره را سنجید و رفت

من چو از جور فلک بگریستمبر من و بر گریه‌ام خندید و رفت

رنجشی ما را نبود اندر میانکس نمیداند چرا رنجید و رفت

تا دل از اندوه، گرد آلود گشتدامن پاکیزه را بر چید و رفت

موج و سیل و فتنه و آشوب خاستبحر، طوفانی شد و ترسید و رفت

همچو شبنم، در گلستان وجودبر گل رخساره‌ای تابید و رفت

مدتی در خانهٔ دل کرد جایمخزن اسرار جان را دید و رفت

رمزهای زندگانی را نوشتدفتر و طومار خود پیچید و رفت

شد چو از پیچ و خم ره، با خبرمقصد تحقیق را پرسید و رفت

جلوه و رونق گرفت از قلب و چشممیوه‌ای از هر درختی چید و رفت

عقل دوراندیش، با دل هر چه گفتگوش داد و جمله را بشنید و رفت

تلخی و شیرینی هستی چشیداز حوادث با خبر گردید و رفت

قاصد معشوق بود از کوی عشقچهرهٔ عشاق را بوسید و رفت

اوفتاد اندر ترازوی قضاکاش میگفتند چند ارزید و رفت

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring