Ənisül-arifin, 30
گفت با شمع آتش سوزان برازکای به طول و عرض خود وامانده باز
توی بر تو جرم داری،سرخ و زردمانده ای از جرم رعنایی بدرد
خود نمایی میکنی در انجمنزان سبب بیگانه ای از خویشتن
خود کمال عاشقی پروانه داشتاز وجود خویشتن پروا نداشت
جان و تن در پیش جانان باخت،رفتدر زمانی کار خود را ساخت،رفت
مختصر بگرفت خود را،شد تمامیافت از محبوب خود مقصود وکام
ای کم از شمع و کم از پروانه توخویشتن از خویشتن بیگانه تو
نی چوشمعت اشک سرخ وروی زردنی ز جرم جویش چون پروانه فرد
گر بخود دعوی هستی میکنیآشکارا بت پرستی میکنی
بی شکی هرگز نبیند روی یارعاشقی را کش بود با خویش کار
تا تو بر خود عاشقی بی حاصلیچون فنای یار گشتی واصلی
تا تو باشی در میان باشد دویآخر،ای مسکین،حجاب خود توی
رو وجودت محو گردان پیش یارتا شوی همرنگ او پروانه وار
رنج خود هم خویش افزون میکنیجان پر از غم،دل پر از خون میکنی
ما و من گفتن چه اندر خورد ماست؟حسرتا! کین درد ما از درد ماست
ما و من علت زیادت میکندنفی ایمان و شهادت میکند
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/qasim-enver-anisul-arifin-30
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets · Love
Məstanə gözlərin xumarlanubdur,Can almaqda gənə xəyalmı var?
Qayıt indiSərsəri pərişlüm, qıyqac baxışlumMən sənə nə dedim, qız, qayıt indi
Nə deyimSevgilim, mən sənə canan deməyim, bəs nə deyim?Hüsnünü dərdimə dərman deməyim, bəs nə deyim?
Rubaiyat, 9هر لحظه غمی به مستمندی رسدتتیری به جفا به دردمندی رسدت