سر بلندی بین، که دایم در سرم سودای اوستقیمت هرکس بقدر همت والای اوست

بنده آن چشم مخمورم، که از مستی و نازدر میان شهر در هر گوشه ای غوغای اوست

«لن ترانی » می رسد از غیب موسی را خطاباین همه فریاد مشتاقان ز استغنای اوست

ای دل، اندر راه عشق او درآ و غم مخورمایه شادی عالم خوردن غمهای اوست

عقل اگر در بزم مستان لاف هشیاری زندبا وجود چشم می گونش کرا پروای اوست؟

گر بجای مرهمی زخمی رسد، زآن هم مترسدر فنا تسلیم شو، کان هم ز مرهم‌های اوست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. از تو تنها ماند قاسم، از تو تنها کس مبادلاجرم غمهای عالم بر تن تنهای اوست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern