هر دلی در دو جهان چشم و چراغی دارددل ما در دو جهان بی تو فراغی دارد

هیچ جانیست که بوی تو بدانجا نرسدبشنود نکهت آن هر که دماغی دارد

این همه قصه «احییت لکی اعراف » چیست؟دوست از خلوت جان میل به باغی دارد

باده ای دارد در خم صفا آن دلبرهرکه را دید از آن باده ایاغی دارد

ما شناسیم که: آن حال خیالست و محالصوفی از صومعه گر بانگ کلاغی دارد

سخن حق به همه کس نتوان گفت،اماعارف آنست که او حسن بلاغی دارد

برساند دل و جان رابه مقامات وصالهرکه از عشق درین راه چراغی دارد

به خدا زود به مقصود رساند جان رادل، که از شیوه شوق تو الاغی دارد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. عاقبت از نظر لطف به مرهم برسددل قاسم،که ز سودای تو داغی دارد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love