بدوستی، که ترا نیک دوست می دارمبجان دوست، که از غیر دوست بیزارم

یکی چو من نبود در جهان کون و فساداگر حجاب دویی را ز پیش بر دارم

گناه بنده عظیم و عذاب دوست الیمولی برحمت و فضلش امیدها دارم

بپیش تیغ تو هر دم هزار جان بدهمبجان دوست، که با تیغ تو سری دارم

بگفتمش: بکرم رفع کن حجابم، گفت :تویی حجاب، ترا از میانه بردارم

هزار بحر کشیدم، هنوز یک قطرهاگر بدست من آید بجان خریدارم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ز قاسمی خبر این جهان چه می پرسی؟به دوستی، اگر از خویشتن خبر دارم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets