ماییم و حضرت تو و صد سوز و صد نیازای عشق چاره ساز جگرسوز جان گداز

تو در غنای مطلق و ما در فنای محضجانها در آرزوی تو، ای عشق چاره ساز

گفتم که: سر ببازم بر آستان توگفتا که: هر چه بازی، می باز و کج مباز

آن یار ظاهرست و در اعیان مقررستدر کسوت حقیقت و در صورت مجاز

با ترس و بیم باش، که عشقست بت شکنامیدوار باش، که وصلست دلنواز

قومی ز شوق روی تو در لذت مدامجمعی بجست و جوی تو در روزه و نماز

کوتاه کرده ایم حکایت ز هر چه بوداما بسان زلف تو گشت این سخن دراز

با رنج گفت: رنج ندارم بهیچ رویگفتند: سبز باشی و خوشبوی و سرفراز

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. هر کس نیازمند کسی شد بصورتیقاسم نیاز برد بدرگاه بی نیاز

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love