جان هوادار تو شد، فاش مکن اسرارشدل به سودای تو افتاد، گرامی دارش

عشق یاغی شد و با ما سر غارت داردوصل را گو که: عنایت کن و وامگذارش

مبتدی را بکرم جرعه تصدق فرمامنتهی را مده آن جرعه ولی خم آرش

آنکه در شیوه عرفان حق خود را بشناختگر همه نیر چرخست، منه مقدارش

دل من خسته زلفین کمان ابروییستدر چنین حال مگر هم تو کنی تیمارش

یا رب، این مرغ اجل طرفه عجایب مرغیستخورد خون همه و سرخ نشد منقارش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. قاسم از جان حقیقت خبری باز نیافتهرکه را نیست بدل داعیه دیدارش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Divine love