بآرزوی تو در خاک می روم، در خاکبجست و جوی تو از خاک برجهم چالاک

جهان بگشتم و آفاق را سفر کردمندیده ام بجمال تو از سمک بسماک

اگر دمی نظری جانب من اندازیگذر کنم بزمانی ز انجم و افلاک

بحال خود نظری کن، که جان جانهاییتویی خلاصه تقدیر و زبده لولاک

چسان لطیف و ظریفی، که از لطافت و حسنقدم بکلبه احزان من نهی، حاشاک!

تو روح پاکی، اگر حرص و آز بگذاریبجان پاک تو سوگند می خورم زر پاک

جهان پرست ز نور خدای عز و جلولیک دیده اعمش نمی کند ادراک

تو شاه عشقی، اگر خویشتن نگه داریکه گفته اند که: «الله وال من والاک »

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. بقاسمی نظری کن، که نیک حیرانست«اله ارض و سمائی و لا اله سواک »

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Divine love