یک جام به جانی دهد آن ساقی خودکامالمنة لله، زهی بخت و سرانجام؟

این جام تو اندر دو جهان مقصد اقصاستانعام تو عامست ولی کی شود این عام؟

آشفته آن غمزه دل عالم و عامیسودازده عشق، اگر پخته، اگر خام

دنیا همه دامست و درو دانه تزویرآسوده و فردیم، هم از دانه، هم از دام

گر عشق نداری و غم عشق نداریآخر بچه کار آیی؟ ای عام کالانعام

بر مرکب عرفان ره تحقیق توان رفتخوش راه نوردیست، گهی تند و گهی رام!

گر نور یقین جلوه گر آید بحقیقتفارغ شود از لات و هبل عابد اصنام

رمزی دو سه از جانب آن یار عیان کنعالم نشود دل مگر از جانب علام

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. قاسم، ستم یار نهایت نپذیردهرگز نرسد واقعهٔ هجر به اتمام

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love