ماییم که چون باده گل رنگ بجوشیمگه باده بنوشیم و گهی باده فروشیم

در صحبت عقل این دل بیچاره ملولستبنشین نفسی، تا قدحی باده بنوشیم

چون خرقه ما آلت عقل آمد و تزویرآلودگی خرقه بزنار بپوشیم

از حلقه ما دور مشو، ای دل و دینمما حلقه بگوشان ترا حلقه بگوشیم

با عشق روانیم و دوانیم درین راهاز روز ازل تا به ابد دوش بدوشیم

گویند که: این راه ندارد سر و پایانهرچند که ما بی سر و پاییم بکوشیم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. قاسم، بنگر حالت رندان خراباتدر مجلس مستان همه گویای خموشیم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern