تن زنده بجان آمد و جان زنده بجانانجان راهبر دل شد و دل راهبر جان

گر ترس سرت هست، برو، خواجه، ازین کویکاغشته بخونند درین کوچه دلیران

در نقطه خالست صفای دل درویشای دوست، مگو قصه «ما کان و ما کان »

هرگز سخن واعظ و ناصح نکند سودزین سان که منم بی دل و دین، بی سر و سامان

مهجورم و محرومم و معروف بافلاسمن دست تهی چون روم از کوی کریمان؟

از کس مهراسید اگر عاشق یاریدمستانه درآیید درین بیشه شیران

ای عشق، سراسر همه لطفی و کرامتدر حسن تو ذرات جهان واله و حیران

هم آدم و هم شیئی و هم احمد مختارهم یوسف کنعانی و هم موسی عمران

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. آشفته و واله شده قاسم بشب و روززان روی دل افروز و زان زلف پریشان

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love