نیم مستان ترا سرگشته چون پرگار کنآخر ای جان و جهان، جامی دگر در کار کن

فتنه در خواب قیامت خفته است، ای جان، دگرزلف مشکین برفشان و فتنه را بیدار کن

هوشیاران را ز جام شوق خود سرمست سازهر کرا بد مست بینی ساعتی هشیار کن

عقل جز وی رهزن راهست، ازو غافل مشویا بترک عقل گیر و یا بترک یار کن

هان و هان! تا هستی خود را نبینی در میانگر ببینی، خود گناهی، از خود استغفار کن

گر خدا خوانی مکن اسرار عرفان فاش فاشور خدا دانی، بیا، اسرار حق اظهار کن

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. قاسمی، جای مدارا نیست با کوران راهگر ببینی منکر حق را تو هم انکار کن

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love