زان نکهت مشکین،که همی آید از آن سوتا فانی مطلق نشوی دل نبرد بو

چون مست شدی مسکن جان، لجه دریاستهشیار شدی، جانب بحر آ، ز لب جو

آن ماه جهان از همه رو ظاهر و پیداستچون فاخته تا چند زنی نعره که: کو،کو؟

گر یار ندیدیدی، بطلب در همه جاییتا یار نبینی نشود کار تو نیکو

میزان خدا عقل شریفست درین راهگر تو سبک آیی نبود عیب ترازو

من عاشق آن روی دل افروزم و حیرانزاهد دهدم توبه ز روی تو،زهی رو!

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. قاسم، دل و جان ره نبرد جانب مقصودتا نشنود از لطف ازل بانگ «تعالوا»!

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love