گر زانکه بگویند: گدایی و فقیریبهتر بود از مسند شاهی و امیری

ای دوست، بآخر چو همی باید رفتناین فقر به از مملکت میر و وزیری

شاهی بکجا میرسد؟ ای راحت جانهاکاندر دو جهان در صدد گیر و مگیری

از شاه بپرسند قیامت که: چه خواهی؟چون قصه عیانست بگوید که: فقیری

دنیا همگی غصه و فتنه و ملامتجهدی بکن، ای دوست، که در غصه نمیری

گر زانکه نداری بجهان جاهی و مالیطیره مشو، ای دوست، که خورشید منیری

گر فضل خدا همره جان تو نباشدسودی نکند فصل و مقامات حریری

یا رب، بدل عاشق بیچاره نظر کنسلطان نصیری و شهنشاه ظهیری

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. همواره دل قاسم بیچاره اسیرستپیری و فقیری و غریبی و اسیری

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Divine love