تو همچو عقل شریفی و همچو روح عزیزی«فداک عقلی و روحی » ندانمت که چه چیزی؟

مرا هوای تو از عقل و جان ربود، چه گویم؟بجانب تو گریزم بهر طرف که گریزی

تویی مقاصد عالم، یقین بدان و«فألزم »تمیز راه عیان شد، اگر ز اهل تمیزی

برغم خویش تو مستی، برو که دوری ازین درنه مست جام خدایی ولیک مست قمیزی

بیا بمجلس مستان، بروی عشق نظر کنهزار جان متحیر، چه جای عقل غریزی؟

ز جام شوق و محبت خبر نداری و مستینه مست باده شوقی، که مست جوز و مویزی

هوای عشق تو دارم، بهر طرف که رخ آرمولی بگفت نیاید، که نیک تندی و تیزی

ز ذره های من آید هوای مهر و محبتاگر تو خاک مرا صد هزار بار ببیزی

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ز خاک کوی تو قاسم بجانبی نگریزدهزار بار اگر خون من بخاک بریزی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern