تا سر الهی ز ملاهی نشناسینسناس ندانی بحقیقت ز اناسی

اسرار خرابات هم از پیر مغان پرساین قصه سماعیست، مکن فکر قیاسی

نسیان تو از هر دو جهان غایت انسستتا عاشق ناسی نشوی عاشق ناسی

صد خرقه بسوزد بدمی عاشق صادقگوید: چه کنم خرقه؟ که «العشق لباسی »

در خانقه عشق ترا بار ندادنداز مرده دلی در غم این کهنه پلاسی

گفتی که: ببین روی مرا، سجده بجا آرخدمت کنم، ای دوست، بعینی و براسی

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. گر کاسه نباشد می صافی زخم آشامقاسم، تو ز می مست خرابی، نه ز کاسی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love