شفای جان مرا چیست؟ کز من آزردستکنون که خون دلم ریخت، جان و دل بر دست

فغان من همه زآنست کآن حبیب قلوبهزار پرده درید و هنوز در پردست

بگو بفاضل عالی جناب، مفتی شهرچه سود لقلقهای زبان؟ چو دل مردست

عظم مست و خرابم، ندانم: ایساقیکه جام باده من جنس صاف یا دردست؟

ز ابر علم تقلید برف میبارداز آن سبب نفس زاهدان چنین سردست

بجان و دل نفسش را قبول باید کردکسی که در ره تحقیق گرم و دل سردست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. بساز، قاسم بیچاره، با جفای حبیبکه جان و دل ببلاهای عشق پروردست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love