درویش، که حرف او بصورت پنجستهریک بمثابه ای که بیش از پیشست

دالست دلیل آنکه با درد بسازگر بر تن تو هر سو مو صد نیشست

را، روی و ریا مکن، که این روی و ریارسوایی بیگانه و رنج خویشست

و اوست وداع غیر مولی کردنوین کار چنین کار یکی بی خوشست

یا، یک دل و یک رنگ شو اندر ره عشقیکتا نشود، هر آنکه او با خویشست

شین، آنکه کند شکر و شکایت نکندوندر پی خصم خویش نیک اندیشست

آنرا که چنین پنج خصایل دادنددریاب و درو گریز کو درویشست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets