بر سبزه همی آب روان آب دواندوز شاخ همی باد خزان برگ فشاند

این هیچ کس از آئینه چین نشناسدوان هیچ کس از زر ورق باز نداند

همچون تن دل رفته ز تیمار جدائیباد سحری شاخ سمنرا بنواند

از بسکه ببارد شب و روز ابر خزانیاز کوه سوی دشت همی سیل براند

گه شد که بماند بکف میر و لیکنگر گوهر بارد بکف میر بماند

شاه ملکان لشگری آن شاه دلیرانکو ملک جهان همچو سکندر بستاند

چندانش بقا باد بشادی و بشاهیگز مهر تو مهره خوی و خون بچکاند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring