Özümü sevə bilmirəm
Üzümə qırışlar düşür,üzümü sevə bilmirəm.Bilmirəm, bu necə dərddi;özümü sevə bilmirəm.
Haçan batdım günaha,kim məni qarğışladı?Yazdığım misralardandeyəsən dərindi dahaalnımın qırışları.
Yola saldım gedənləri,gələnlərdən xəbər yox.Qabaqdan bir gecə gəlir,arxasında səhər yox.
Yatıb qaldım, qapımızdanömür ötdü, gün ötdü.İndən belə bircə qız daağlamaz məndən ötrü
Xəbərim yox, çöldə də nə var...Deyirlər ki, payızdı.
Dünya, səndən doydum daha,Get, acları doyuzdur!..Hansı damdan gəlir, Allah,o mollanın əzəmi?!.Qoyma, məni aparacaqbu payızın xəzanı.
Neçə dondan-dona düşdüm,bu sonuncu donumdu.Bu üz mənim son üzümdü,bu üz mənim sonumdu.
Son nəfəsim dodağımdan uçanda,bu üz mənimözgə əllə yuyulası üzümdü.Bir il-beş il bundan sonra, haçansa,tabutuma qoyulası üzümdü.Bu üz mənim son üzümdüson günümün yiyəsi.Bu dünyadan gedən üzünnə yaxşısı, nə pisi?!.
...Bu qırışan üzümüsevməyə də mənə güc ver, ilahi!Bu sifətdə, bu görkəmdə özümüsevməyə də mənə güc ver, ilahi!İndən belə heç kəs məni sevməsə,yenə güc ver, özümü sevə bilim.Ağac öz son yarpağını sevəntəkbu qırışan üzümü sevə bilim.
Ölüm nədi?Hamının son vətəni...Son yarpağı qoparan son küləkdi.Bu dünyadasevgilərin çətiniQocalıqda özümüzü sevməkdi...
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/ramiz-rovsen-ozumu-seve-bilmirem
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets
Bir nazənin huri mələk simalıGəldi, məni gördü, güldü, qayıtdı
VarYenə gözüm düşdü bir mah cəmalə,Ağ üzündə qara müşki xalı var,
Qəzəl: Getməz qonaq budur ki aliyi-mədardənGetməz qonaq budur ki aliyi-mədardənTa yetməsə xəbər ona fəsli-bahardən
QalmışamFələk məni saldı qəm dəryasına,Qəmər atlı yüzə-yüzə qalmışam.