Sonuncu avtobusun nəğməsi
Dünyanın dəlisov oyaqlarıylaUlduzlar danışmaz qorxularından.Gecəyalın-yalın ayaqlarıylaKeçərinsanların yuxularından.
Yuxular sərilər narın qum kimi,İsidər gecənin ayaqlarını.Bir böyük qaranlıqxırda tum kimiÇırtlayar şəhərin işıqlarını.
Təkərlər yorularyuxulu göztək,Kirpik ağacların uzaqlığında.Gedər son avtobusnəğmə deyərək,Əriyər gecənin yumşaqlığında.
Uzanar əlləridar dalanların,Hörülər evlərin yuxu torluğu.
Uyuyar karlığı telefonların,Yatar güzgüləringecə korluğu.
Şəhər havasında yağış qoxusu,Damla milçəkbulud-miçəkdanında.Yatar oğlanlarınpişik yuxusuQızların evinin pilləkanında.
...Bir tənha nəğməni yola salıncaUlduzlar çatılar üfüq qaşında.Gedər son avtobus...Onun dalıncaAllah da boylanarAy balışından...
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/ramiz-rovsen-sonuncu-avtobusun-negmesi
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets
Dad əlindən sənin yaman həmsayəHaqq rəhmət eyləsin bədirnsayə
خوشست پیری اگر مانده بود جان جوانیولی ز بخت بد از من نه جسم ماند و نه جانی
GəlmişəmÇamlı beldən durub səfər eylədim,İslambolun güzərinə gəlmişəm,
Qəzəl: Hərimi-bəzmi-vəsl yarə məhrəm çün rəqib olduHərimi-bəzmi-vəsl yarə məhrəm çün rəqib oldu,Mənə ol bəzmdən məhrumluq daim nəsib oldu