Rotterdamda, meydandatunc bir heykəl var.İnsan heykəli.

Qıvrım-qıvrım qıvrılıb insan.İki ağızlı yaradeşib sinəsini ortasından.Bu yaranın qanlı ağzındandartıb çıxarıblar insan ürəyini.Arxasına baxsan, görərsənbaca kimi açılmış kürəyini.Üzündədəmirdən fəryad qoparanbir iztirab var.Ağrını tuncdan yoğurub sənətkar.Sözüm yox.Ancaq düşünürəm:bütün dünyanın tuncu çatarmıbir insan iztirabının heykəlinə?Yüz belə heykəl əvəz olarmıbir körpəninqana boyanmış telinə?

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets