Özünü öymür
Bulaq nəğmə deyir,sözünü öymür.Çiçək göz oxşayır,gözünü öymür.Çinar göyə çatır,özünü öymür.Vətəntorpağını,düzünü öymür...
Köhnə kişilər dəelə beləydi.Qılıncını öyməz,sözünü öyməz.Vətən torpağıtəközünü öyməz.
Öyüncdən, tərifdənuzaq idilər.Biləklə fil gücügəzdirsələr də,Ürəkdə həmişəuşaq idilər...
Dubulti, 1.XI.1982
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/sabir-rustemxanli-ozunu-oymur
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets · Homeland
Şübhənmi var?
Ey könül, dar-i fənadan köçməyə şübhənmi var,Ol əcəl cami-şərabın içməyə şübhənmi var,
AyrılıqMən saralıb sollam qərib ellərdə,Sözüm dastan olar bütün dillerdə,
Vətən“Biriya”, könlüm olub aşiqi-rüxsari vətən,Başıma düşdü yenə nəşeyi-gülzari vətən.
YaşadımSadiqlikdi, səxavətdi sənətim,Gur məclisdə, ağır eldə yaşadım.