خرقه ای دوختم از داغ جنون بر تن خویشنیست یک تن به تمامی چو من اندر فن خویش

سر مینای می و همت او را نازمکه گرفته است گناه همه بر گردن خویش

این چه بخت است که هر خار که گل کرد از خاکدر دل آبله من شکند سوزن خویش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets