هر که چون پروانه بی باک، مست آتش استهر کجا پر می زند بر روی دست آتش است

ربط ما با داغ عالمسوز عشق امروز نیستسالها شد این سمندر شیر مست آتش است

نیست حسن و عشق را از هم جدایی جز به نامهر که بر پروانه خندد در شکست آتش است

نفس اگر بر عقل غالب شد، همان مغلوب اوستدود بر آتش سوار و زیر دست آتش است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. مصرع صائب جگرسوزست چون تیر شهاباین خدنگ گرمرو، گویا ز شست آتش است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets