عاجزی از عاشق، از معشوق طنازی خوش استاز سپند افتادن، از آتش سرافرازی خوش است

کوهکن حیف است فارغبال دارد تیشه راناخنی تا هست در کف، سینه پردازی خوش است

خون دل در ساغر روشندلان زیبنده استباده شیراز در مینای شیرازی خوش است

خانه آرایی گرانجانی است با موی سفیدصبح چون روشن شود، از شمع سربازی خوش است

سر به پیش انداختن در زندگانی خوشنماستزیر شمشیر شهادت گردن افرازی خوش است

خانه سازی، در به روی دل برآوردن بوداز عمارت، در جهان خاک، خودسازی خوش است

تا نسوزد آرزو، پرداز دل بی حاصل استچون به خاکستر رسی، آیینه پردازی خوش است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. گفتگو با دل سیاهان می کند دل را سیاهشمع اگر باشد طرف صائب زبان بازی خوش است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love