تا مرا عشق بلند اقبال در زنجیر داشتپیچ و تاب من شکوه جوهر شمشیر داشت

سینه ام هرگز ز داغ گلرخان خالی نبوداین بیابان آتشی دایم ز چشم شیر داشت

در گلستانی که عمر ما به دلتنگی گذشتخنده ها در آستین هر غنچه تصویر داشت

دامن ابر بهاران در فلک می کرد سیرخار ما بی حاصلان تا دست دامنگیر داشت

یاد ایامی که از بیتابی مجنون ماحلقه چشم غزالان ناله زنجیر داشت

حق اگر بندد دری، ده در گشاید در عوضطفل بی مادر ز هر انگشت جوی شیر داشت

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. سیل در ویرانه من داشت صائب گل در آبدر دل من راه تا اندیشه تعمیر داشت

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring