زان دهن انگشتر زنهار می باید گرفتبعد ازان مهر از لب اظهار می باید گرفت

نوبهار آمد، ره گلزار می باید گرفتداد دل از ساغر سرشار می باید گرفت

در چنین فصلی که عریانی لباس صحت استپنبه از مینا، ز سر دستار می باید گرفت

بر خود اوضاع جهان هموار کردن سهل نیستخار بی گل را گل بی خار می باید گرفت

خون خود را لعل کردن کار هر بیدرد نیستجا به زیر تیغ چون کهسار می باید گرفت

می کند از دوستان خصمی تراوش بیشترطوطیان را سبزه زنگار می باید گرفت

هیچ سایل را مبادا کار با سنگین دلان!بوسه ای زان لب به چندین بار می باید گرفت

موشکافان کفر می دانند شید و زرق رارشته تسبیح را زنار می باید گرفت

تا به کی شد دل از طول امل در پیچ و تاب؟از فسون این مهره را از مار می باید گرفت

مشت خاکی را که سامان وصول بحر نیستدامن سیل سبکرفتار می باید گرفت

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. تا نگردیده است صائب استخوانت توتیاگوشه ای زین خلق ناهموار می باید گرفت

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring