در لحد گل نکند شعله داغی که مراستروغن از ریگ کند جذب چراغی که مراست

درنگیرد نفس شعله به خاکستر سردمی خونگرم چه سازد به دماغی که مراست

نکند شبنم گل ریگ روان را سیرابچه کند می به لب خشک ایاغی که مراست؟

دل من گرم نگردد به سخن با هر کسندهد نور به هر بزم چراغی که مراست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. نیست در زیر فلک پادشهان را صائباز غم و محنت ایام فراغی که مراست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring