کار سرجوش کند درد ایاغی که مراستپر طاوس بود پای چراغی که مراست

نکند شبنم گل ریگ روان را سیرابتر نگردد ز می ناب دماغی که مراست

خانه خلق اگر از روزنه روشن گردددل سیه می شود از روزن داغی که مراست

نیست محتاج به شمع دگران خانه منهم ز سرگرمی خویش است چراغی که مراست

نیست چون لاله مرا چشم به دست دگرانمی برون آورد از خویش ایاغی که مراست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. قسمت خال ز کنج دهن خوبان نیستصائب از روی زمین کنج فراغی که مراست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring