ساحل بحر پر آشوب فنا شمشیرستمد بسم الله دیوان بقا شمشیرست

از دم تیغ فنا بیجگران می ترسندورنه روشنگر آیینه ما شمشیرست

لب پیمانه بود در نظر جرأت ماگر به چشم تو دم صبح فنا شمشیرست

رگ ابری که به احسان چو گهربار شودعرق خون کند از شرم سخا شمشیرست

نفس عیسوی اینجا گرهی بر بادستدم جان بخش درین معرکه با شمشیرست

تا رسیدم ز خم تیغ شهادت به مرادروشنم گشت که محراب دعا شمشیرست

نازکان از سخن سرد ز هم می پاشندبر دل غنچه، دم باد صبا شمشیرست

نازکان از سخن سرد ز هم می پاشندبر دل غنچه، دم باد صبا شمشیرست

چون شجاعت نبود، تیغ کند کار نیامجوهری مردی اگر هست، عصا شمشیرست

ضعف پیری فکند بیجگران را از پایدل چو افتاد قوی، پشت دو تا شمشیرست

هر که دارد سر پرخاش به ما، خوش باشدخاکساری ز ره و دست دعا شمشیرست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب امروز کریمی که به ارباب سئوالدم آبی دهد از روی سخا شمشیرست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring