گرچه نم در جگر و در دل تنگم خون نیستمژه ام چشم به راه مدد جیحون نیست

رزق موری چو من از خوشهٔ آن زلف بریدیک جو انصاف در آن چهرهٔ گندم گون نیست

صاف کن آینه و رو به خرابات گذارخشت خم هیچ کم از سینهٔ افلاطون نیست

الف قد تو آورده رعونت با خویشمصرع سرو به تقطیع کسان موزون نیست

حاصل دهر بود لازم ناموزونیسرو از آن بی ثمر افتاد که ناموزون نیست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب این کاوش ایام نه تنها با توستچهرهٔ کیست که از خون جگر گلگون نیست؟

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love