فراغ بال طمع کردن از فلک خام استکه فلس ماهی این بحر حلقه دام است

مرو ز میکده بیرون، که در جهان خرابز روزنی که نسیمی به دل خورد جام است

صفای وقت ز صافی کشان مجو زنهارکه این وظیفه رندان دردی آشام است

ز تازه رویی جاوید می توان دانستکه سرو فارغ از اندیشه سرانجام است

نصیب پاک دهانان بود حلاوت عیششکر ز چرب زبانی حصار بادام است

چه لازم است قفس را شکسته دل کردن؟ترا که وقت پرواز تا لب بام است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. به لب خموش و به دل باش صد زبان صائبکه شکر نعمت ظاهر تمام ابرام است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern