ز یار لطف نهان خواستن فزون طلبی استکه دل زیاده برد خنده ای که زیر لبی است

به احتیاط سخن در حضور خوبان کنکه خوی سنگدلان آبگینه حلبی است

نمی کنند نظر عارفان به حسن مجازبه ریگ سینه نهادن، دلیل تشنه لبی است

خسیس را ز مدارا زبان دراز شودز آب شعله کشد آتشی که بولهبی است

چراغ انجمن ماست دیده بیدارمی شبانه ما گریه های نیمشبی است

اگرچه نقش دویی نیست در قلمرو حسننظر به زلف و خط از روی یار، بی ادبی است

دلش به ما عجمی زادگان بود مایلاگرچه لیلی صحرانشین ما عربی است

عروس عافیتی را که خلق می طلبندچو نیک درنگری، در حباله عزبی است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. رواست صائب، اگر نیست از ره دعویتتبع غزل خواجه گرچه بی ادبی است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love