عنان دل ز من آن دلربا گرفت و گذاشتچو دلپذیر نبودش چرا گرفت و گذاشت

عیار موجه بیتاب ما ز دریا پرسکه بارها سر زنجیر ما گرفت و گذاشت

فریب چشم پریشان نگاه او مخوریدکه در دو روز هزار آشنا گرفت و گذاشت

ز انفعال مرا روی بازگشتن نیستخوشا کسی که طریق خطا گرفت و گذاشت

ز گل مدار امید وفا که دست ازوستکه رنگ عاریتی از حنا گرفت و گذاشت

قدم ز ناف غزالان به کام شیر نهادسبکروی که طریق رضا گرفت و گذاشت

عنان من گل بی دست و پا کجا گیرد؟که خار دامن من بارها گرفت و گذاشت

ز سختی دل سنگین خویش در عجبمکه همچو موم بی نقشها گرفت و گذاشت

نبود جوهر مردانگی زلیخا راوگرنه دامن یوسف چرا گرفت و گذاشت؟

به درد من نتوان برد ره که دست مسیحهزار مرتبه نبض مرا گرفت و گذاشت

مشو مقید موج سراب این عالمکه خضر دامن آب بقا گرفت و گذاشت

ز پشت دست ندامت همیشه رزق خوردکسی که دامن اهل صفا گرفت و گذاشت

مجو ز چرخ مروت که این سیاه درونز دست کور مکرر عصا گرفت و گذاشت

ز نقش روی به نقاش کن که هر کف خاکهزار بار فزون نقش گرفت و گذاشت

مرا ازان سنگ کو شکر و شکوه هر دو بجاستکه استخوان مرا از هما گرفت و گذاشت

ز نقد داغ اثر در جهان نهشت دلمز بس که بر سر هم چون گدا گرفت و گذاشت

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. جهان سفله چو فرزند بی خطا صائبمرا ز چرخ به دست دعا گرفت و گذاشت

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets