هزار حیف که دوران خط یار گذشتشکست رنگ گل و حسن نوبهار گذشت

چنان سیاهی خط تنگ کرد دایره راکه حسن، همچو نسیم از بنفشه زار گذشت

حذر ز سایه مژگان خویشتن می کردز جوش خط چه بر آن آتشین عذار گذشت

تو وعده می دهی و حسن بر جناح سفرتو روز می گذرانی و روزگار گذشت

گهر به چشم صدف در کمین ریختن استمگر حدیثی ازان در شاهوار گذشت؟

در آتشم چون گل از برگ خود، خوشا سر دارکه نوبهار و خزانش به یک قرار گذشت

غبار خاطر ازین بیشتر نمی باشدکه از خرابه من سیل باوقار گذشت

چه سود لوح مزارم ز خشت خم کردن؟مرا که عمر به خمیازه و خمار گذشت

ز روزگار جوانی خبر چه می پرسی؟چو برق آمد و چون ابر نوبهار گذشت

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. یکی است مرتبه صدر و آستان پیششکسی که همچو تو صائب ز اعتبار گذشت

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love