می کشد در خاک و خون مژگان دلجویی مراتیغ زهرآلود باشد چین ابرویی مرا

هر سخنسازی سخن نتواند از من واکشیدبر سر حرف آورد چشم سخنگویی مرا

تا بشویم دست خود پاک از جهان آب و گلبس بود چون سرو ازین گلشن لب جویی مرا

سبز می شد حرف در منقار طوطی ز انفعالدر نظر می بود اگر آیینه رویی مرا

گرچه در ظاهر مرا پای اقامت در گل استسر به صحرا می دهد چون وحشیان هویی مرا

چون زلیخا نیست دامنگیر، دست جرأتمچشم یعقوبم که روشن می کند بویی مرا

در بساطم سجده شکری ز طاعت مانده استبس بود از هر دو عالم طاق ابرویی مرا

روشن از خاکستر مجنون سواد (من) شده استخیمه لیلی بود هر چشم آهویی مرا

در حریم پاکبازان سبزه بیگانه امتا به جا مانده است از هستی سرمویی مرا

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. نیست صائب غیر نقش پای از خودرفتگاندر سواد آفرینش آشنارویی مرا

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring