دریا سواد سینه بی کینه من استموج شکست، جوهر آیینه من است

از سادگی به شیشه خود سنگ می زندسنگین دلی که دشمن آیینه من است

خواهد خدای گیر شدن خصم شوخ چشمزین مصحف غبار که در سینه من است

صبح جزا که شنبه خلق جهان بوداز طفل مشربی شب آدینه من است

زنگ غمی که ناخن صیقل کبود ازوستچون سبزه فرش خانه آیینه من است

خونی که عطسه ریز کند مغز سنگ راچون نافه زیر خرقه پشمینه من است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. گردون که آفتاب بود شمع مجلسشصائب کباب صحبت دوشینه من است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets