از شش جهتم همچو شرر سنگ گرفته استاین بار جنون سخت به من تنگ گرفته است

در پنجه شیرست رگ و ریشه جانمتا شانه سر زلف تو در چنگ گرفته است

زان چهره گلرنگ خط سبز دمیده است؟یا آینه بینش من زنگ گرفته است

ایام حیاتم شب قدرست سراسرتا دل ز من آن طره شبرنگ گرفته است

خون می خلدم در جگر از رشک چو نشترتیغ تو ز خون که دگر رنگ گرفته است؟

چون گوشه نگیرم ز عزیزان، که مکرراز آب گهر آینه ام زنگ گرفته است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. تاب سخن سخت ز معشوق نداردصائب که مکرر ز هوا سنگ گرفته است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love