پیری اگر چه بال و پرم را شکسته استپای جهان نورد خیالم نبسته است

گر بشنوی زمن دو سه حرفی چه می شود؟راه سخن به مور، سلیمان نبسته است

در تنگنای خاک کند سیر لامکانآزاده ای که دام علایق گسسته است

خون می چکد به هر لبی انگشت می زنیاز زیر تیغ چرخ، مسلم که جسته است؟

با سوزن مسیح نمی‌آورم برونخاری که در ره تو به پایم شکسته است

زلف تو در گرفتن دلهاست بیقرارهر چند از گرانی دلها شکسته است

از قیل و قال تیره شود وقت اهل حالاز عکس طوطی آینه ام زنگ بسته است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب ز سیل حادثه از جا نمی رودچون کوه هر که پای به دامن شکسته است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love