می کند پامال، تن آخر دل آسوده رامی شود دامن کفن این پای خواب آلوده را

جز پشیمانی ندارد حاصلی طول املچند پیمایی مکرر این ره پیموده را؟

آن که دارد آرزوی راه بی پایان عشقکاش می دید این دل و دست و قدم فرسوده را

می کشد در حلقه فرمان به اندک فرصتیگوشمال آسمان، گوش سخن نشنوده را

از دل شب می کند در یوزه روز سیاهدید تا ماه تمام آن روی مشک اندوده را

دل چو غافل شد ز حق، فرمان پذیر تن شودمی برد هر جا که خواهد اسب، خواب آلوده را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. کی برابر می کنم صائب به ماه و آفتاب؟چهره بر آستان خاکساری سوده را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets