دل را ز ما به حسن ادا می توان گرفتزاندک توجهی دل ما می توان گرفت

خود را چو شبنم گل اگر جمع کرده ایاز خاکدان دهر هوا می توان گرفت

در کشوری که حکم قناعت بود رواناز خاک، فیض آب بقا می توان گرفت

چون ماه نو تواضع اگر خوی خود کنیآفاق را به قد دو تا می توان گرفت

قانع شوی به عبرت اگر همچو عاقلاناز روزگار سفله چها می توان گرفت

زاهد به جوی شیر دهد زهد خشک راآسان ز دست کور عصا می توان گرفت

چون سایه بس که دولت دنیاست هیچ و پوچبا مشتی استخوان ز هما می توان گرفت

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب تلاش کن گروی از حیات گیرورنه عنان عمر کجا می توان گرفت؟

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring