کام از جهانِ دون به هوس می‌توان گرفتاین شهد ریزه را به مگس می‌توان گرفت

در عشق، فیض چاک گریبان غنچه رااز رخنه‌های دام و قفس می‌توان گرفت

غیرت اگر قرار به عاجزکشی دهددامان گل ز پنجهٔ خس می‌توان گرفت

دست از فروغ باده اگر در حنا بودتیغ برهنه را ز عسس می‌توان گرفت

امروز نیست غیر دل بی‌غبار ماآیینه‌ای که پیش نفس می‌توان گرفت

دوران خط رسید و تو از حرص دلبرینشناختی که دل ز چه کس می‌توان گرفت

چون صبح اگر عزیمت صادق مدد کندآفاق را به یک دو نفس می‌توان گرفت

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. با هرزه‌گو درآی ز راه ملایمتصائب به پنبه حلق جرس می‌توان گرفت

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love