در پاس نفس می گذرد عمر عزیزشهر سوخته جانی که دلش همدم غیب است

هر کس کهخبر می دهد از راز حقیقتزنهار مکن گوش که نامحرم غیب است

این زخم که از تیغ قضا بر جگر ماستموقوف به روی دلی از مرهم غیب است

در چشم سیه خانه نشینان شهادتدیدار بتان روزنه عالم غیب است

یک مو خبر از راز دهان تو نداردصائب که دلش آینه عالم غیب است

روشنگر آیینه دلها دم غیب استمیراب جگرسوختگان شبنم غیب است

شیرازه مجموعه دلهای پریشانتاری ز سر زلف خم اندر خم غیب است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. فیضی که دهد همچو مسیحا به نفس جاندر پرده عصمتکده مریم غیب است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets