سبزی که سیاه است ازو روز من این استسروی که منم فاخته اش این نمکین است

زان شمع نسوزم که ز فانوس حصاری استگرد سر آن شمع که در خانه زین است

در جبهه من شعله فطرت بتوان دیدچون تیغ عیان جوهرم از چین جبین است

در خانه آیینه چه حاجت به چراغ است؟بر سینه من داغ نهادن نمکین است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. بگذار که صائب ز لبت کام بگیردامروز که کنج دهنت بوسه نشین است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets