منظور من آن موی میان است و میان نیسترزق من ازان تنگ دهان است و دهان نیست

فریاد که آن دلبر شیرین سخن از شرمچون غنچه سراپای زبان است و زبان نیست

از بوالعجبیهاست که شیرینی عالممستور در آن تنگ دهان است و دهان نیست

این با که توان گفت که سررشته جانهاوابسته به آن موی میان است و میان نیست؟

فریاد که از بی دهنی درد دل ماوقوف به تقریر زبان است و زبان نیست

نوری که بود روشن ازو دیده عالمچون مهر جهانتاب عیان است و عیان نیست

آن جام جهانی که جهان در طلب اوستاز دیده ادراک نهان است و نهان نیست

هر چند که با هم نشود سیر و سکون جمعدر صلب گهر، آب روان است و روان نیست

از بی بصری در نظر تنگ خسیسانیوسف به زر قلب گران است و گران نیست

آن پیر سیه دل که مقید به خضاب استدر چشم خود از جهل جوان است و جوان نیست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. این طرفه که صائب دل صد پاره ما راشیرازه ازان موی میان است و میان نیست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets