نیست یک گوهر سیراب به اندازه موجچون گریبان بشکافد گل خمیازه موج؟

عشق در هر نفسی دام دگر طرح کندبحر را کم نشود سلسله تازه موج

نگسلد سلسله ممکن و واجب از همبحر هرگز نشود ساده ز شیرازه موج

از حوادث دل غافل سبک از جای رودکف بی مغز بود محمل جمازه موج

گوهری را ز میان برد صدف کز هوسشدهن بحر نیاسود ز خمیازه موج

دل چه داند که چه شورست درین قلمز چشمنرسیده است به گوش صدف آوازه موج

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. آفرین بر قلم چشمه گشایت صائبتازه شد جانم ازین زمزمه تازه موج

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring