از سر و سامان چه می پرسی من دیوانه را؟جوش می برداشت از جا سقف این میخانه را

تا نگردد آب دل از ناله های آتشیننیست ممکن یافتن آن گوهر یکدانه را

ابجد عشق مجاز از نونیازان خوشنماستپیر گشتی واگذار این بازی طفلانه را

از خس و خاشاک بگذر، گرد گلها طوف کنتا چو زنبور عسل پر شهد سازی خانه را

دامن فرصت مده از کف که دوران بهارنیست چندانی که گل بر سر کشد پیمانه را

رحم کن بر ما سیه بختان که با آن سرکشیشمع در شبها به دست آرد دل پروانه را

هر که آمد پیش آن کان ملاحت سرگذاشتاز زمین شور بیرون شد نباشد دانه را

سرمپیچ از تیغ اگر داری سر جانان که هستره در آن کاکل ز هر زخم نمایان شانه را

آسمان ها در شکست من کمرها بسته اندچون نگه دارم من از نه آسیا یک دانه را؟

هیچ عضوی بی بصیرت نیست در ملک وجودورنه چون پهلو شناسد بستر بیگانه را؟

بیشتر گردید سودای من از تدبیر عقلچوب گل شد تخته مشق جنون دیوانه را

حسن و عشق پاک را شرم و حیا در کار نیستپیش مردم شمع در بر می کشد پروانه را

یک جهت شو در طریق حق که نتواند گرفتهر دو عالم پیش راه همت مردانه را

میل دل با طاق ابروی بتان امروز نیستکج بنا کردند از اول، قبله این خانه را

مشکل است از درد و داغ عشق دل برداشتنورنه می دادم به سیلاب فنا این خانه را

در سحر زنهار بی اشک پشیمانی مباشمی کند این سرزمین پاک، گوهر دانه را

همتی ای کعبه در کار من دیوانه کنتا مگر شایسته گردم خدمت بتخانه را

فارغ از وسواس شیطان است دلهای سیاهنیست شبهای بهاران رونقی افسانه را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. زود باشد از خجالت آب گردد چون حبابهر که از دریا جدا کرده است صائب خانه را

Rəf qıllam hər bəlasın bu dili-divanənin,Dağ seli çağrılmamış mehmanıdır viranənin.

Rəhm qıl sən biz qarabaxta, özün insafa bax,Şam gecə almış ələ qəlbin necə pərvanənin.

Eşq odundan qəlbi də hifz eləmək mümkün deyil,Hər nəyi vardı, aparmış sel, inan, bu xanənin.

Qəlbini eşqin odunda kim əritməzsə əgər,Qiyməti çıxmaz üzə qəlbdə olan dürdanənin.

Keç o çör-çöpdən, dolan sən qəlblərin ətrafına,Arıtək könlün evi qoy şəhd ilə dolsun sənin.

Fürsəti əldən buraxma çün bahar əyyamıdır,Qədrini bir gül əlində şeh dolu peymanənin.

Hər səhər sil göz yaşın, bundan peşiman olma sən,Çün bu torpaq hər düşən şeh damlasın udmuş yəqin.

Ey müqəddəs Kəbə, hər işdə məni hümmətli et,Xidmətinə, bəlkə, mən layiq olam bütxanənin.

Şeytanın təliminə məskəndi qara qəlblilər,Çün bahar axşamları yox rövnəqi əfsanənin.

Bir sifətlə həqq yolu getsən əgər, mümkün deyilİki aləmdə kəsə bir kəs yolun mərdanənin.

Cəhd edir göylər məni sındırmağa, bilmir məgərYox dəni doqquz dəyirman içrə bu biçarənin?

Eşq pak olsa, lazım deyil pərdə, duvaq,Yoxsa şəm ağuşuna girməzdi pərvanə yəqin.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Çün xəcalətdən suya dönmüş hicabda saxlanan,Saib, ümmandan cüda düşmüş yəqin xanən sənin.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love