وقت است بگذریم چو موج از شراب تلخبیرون کشیم گوهر خود را ز آب تلخ

کوثر چو سرو جا دهدش در کنار خودهر کس گذشته است درین نشأه ز آب تلخ

اینجا به آب توبه ز لب زنگ می بشویدر حشر مشنو از لب رضوان جواب تلخ

شکر به زهر و نوش به نشتر که داده است؟از دل مبر حلاوت ایمان به آب تلخ

نه خوردنت به وقت و نه خوابت به جای خویشچون زنده مانده ای تو به این خورد و خواب تلخ؟

دل را مسوز ز آتش عصیان که رم کنددر پیش سگ اگر فکنی این کباب تلخ

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب بریز اشک که در آفتاب حشرخواهد گرفت دست ترا این گلاب تلخ

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets