سایه تا بر گلستان آن قامت رعنا فکندشاخ گل را رعشه از کف ساغر صهبا فکند

آنچنان کز خط کشیدن صفحه باطل می شودجلوه او یک خیابان سرو را از پافکند

چون سپند آید سویدا در دل عاشق به رقصپرده تا از روی خود آن آتشین سیما فکند

با وجود مغز، لایق نیست پیچیدن به پوستحق پرستی هر دو عالم را زچشم مافکند

شد ره خوابیده هم پرواز با موج سرابتا غزال وحشی من سایه بر صحرافکند

هر که پشت پا نزد بر خواب در راه طلبکی به منزل می تواند پا به روی پافکند

من به آهی کوه غم از پیش دل برداشتمرخنه ها فرهاد اگر از تیشه در خار افکند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. سوزنی صائب بود در عالم تجرید باردر میاه راه بار خود ازان عیسی فکند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern